Wat de fiscale veranderingen in 2026 betekenen voor gescheiden ouders

“We hebben onze afspraken gemaakt. De kinderen zijn fiscaal ten laste van één ouder die het 100% fiscale voordeel geniet.
De andere ouder kan de betaalde onderhoudsbijdragen in mindering brengen van het belastbaar inkomen. Dat werkt goed.”

Dat horen we bij bevraging na de scheiding bij klanten van NEO Bemiddeling die niet hebben kunnen opteren of gewoonweg niet geopteerd hebben voor fiscaal co-ouderschap.

En inderdaad: jarenlang klopte deze regeling en was er een vorm van evenwicht. Tot de overheid de fiscale spelregels op 11 december 2025 veranderde.

Dit gaat niet over fiscaal co-ouderschap. Het gaat wél over gezinnen die er bewust voor gekozen hebben om:

• de kinderen 100% fiscaal ten laste te laten van één ouder,

• terwijl de andere ouder maandelijks onderhoudsbijdragen betaalt en die, binnen de fiscale regels, in mindering brengt van het belastbaar inkomen.

Die keuze is destijds weloverwogen gemaakt in alle redelijkheid. Ze bood duidelijkheid, voorspelbaarheid en een zekere fiscale balans tussen beide ouders.

Precies die balans komt nu onder druk te staan.

De overheid bouwt de fiscale aftrek van onderhoudsbijdragen stapsgewijs af en dit vanaf inkomstenjaar 2025:
80% → 70% (inkomsten 2025) → 60% (inkomsten 2026) → uiteindelijk 50% (inkomsten 2027).
Mogelijk wordt dit percentage later nog verlaagd.

Dat betekent concreet: de ouder die géén kinderen fiscaal ten laste heeft, maar wél onderhoudsbijdragen betaalt, ziet zijn of haar fiscaal voordeel jaar na jaar verminderen.

En belangrijk: de ouder bij wie de kinderen 100% fiscaal ten laste zijn, wordt door deze maatregel niet getroffen.

Sterker nog...

De ouder bij wie de kinderen fiscaal ten laste zijn:

• geniet maandelijks van het fiscale voordeel,

• en ziet dat voordeel jaarlijks stijgen, omdat het basisbedrag van de vrijgestelde sommen voor kinderen ten laste geïndexeerd wordt; de extra toeslag van 2650€ wordt niet geïndexeerd.

De andere ouder:

• ziet het fiscaal voordeel elk jaar kleiner worden,

• moet wachten op het aanslagbiljet in de personenbelasting (vaak pas 12 maanden later),

• en merkt daar dan dat de aftrek van de betaalde onderhoudsbijdragen opnieuw is gedaald.

Met andere woorden, het voordeel van de ene ouder groeit terwijl het voordeel van de andere ouder krimpt en dit zonder het verbreken van de initiële, evenwichtige afspraken.

Als ouders niets ondernemen, loopt dat fiscale verschil jaar na jaar verder uiteen.

Voor de ouder die onderhoudsbijdragen fiscaal in mindering brengt in de personenbelastingaangifte, betekent de daling van het aftrekpercentage simpel gezegd: minder fiscaal voordeel, dus meer belasting betalen.

Stel ouder 1 betaalt voor twee kinderen op jaarbasis € 5.000 onderhoudsbijdrage.
en heeft een marginale aanlagvoet van 50%
Berekeningswijze fiscaal voordeel (betaalde onderhoudsbijdrage x % aftrekbaar x marginale aanslagvoet

Het fiscaal voordeel krimpt jaar na jaar. Dit blijkt duidelijk uit dit eenvoudig cijfervoorbeeld dat geen rekening houdt met de jaarlijkse stijging van het te betalen bedrag aan onderhoudsbijdrage (kinderen worden alsmaar ‘duurder’) en de gemeentebelasting.
Over meerdere jaren gezien, gaat het dus over duizenden euro’s extra belasting die deze belastingplichtige moet ophoesten. En de andere ouder ziet het fiscaal voordeel stijgen (indexatie vrijgestelde sommen).

En precies daar wringt het.

Veel ouders ervaren dit als verwarrend of zelfs onrechtvaardig.
Niet omdat de afspraken fout waren, integendeel, maar omdat de context waarin ze gemaakt zijn fundamenteel veranderd is.

De onderhoudsbijdragen werden ooit vastgelegd:

• op basis van draagkracht,

• met oog voor evenwicht,

• en met de bedoeling dat beide ouders hun verantwoordelijkheid dragen op een haalbare manier.

Wanneer de fiscale gevolgen eenzijdig verschuiven, komt dat evenwicht onder druk te staan. En dat kan spanning geven, zelfs in gezinnen waar het overleg tot nu toe goed liep.

Stilstaan bij deze fiscale wijzigingen betekent niet:

• dat afspraken mislukt zijn,

• of dat ouders “opnieuw moeten beginnen”.

Het betekent wél:

• erkennen dat de regels veranderen,

• en dat bijsturen soms nodig is om het oorspronkelijke evenwicht te bewaren

Veel ouders voelen dat intuïtief aan, maar weten niet goed:

• wat er precies verandert,

• hoe groot het effect zal zijn,

• en of het normaal is om dit opnieuw te bespreken. Ook al omdat in scheidingsregelingen kan staan dat de afspraken (kunnen) wijzigen als de fiscaliteit wijzigt.

In veel gezinnen is dit nog niet (helemaal) doorgedrongen. De gevolgen komen pas echt binnen wanneer het aanslagbiljet in de bus valt, vaak maanden later.

Wie vandaag al even de tijd neemt om te kijken “blijft dit voor ons nog fair, nu de fiscale realiteit verandert?” geeft zichzelf en de kinderen vooral één ding: rust op langere termijn.

Bij NEO Bemiddeling zorgen we voor correcte informatie en onderbouwde, transparante berekeningen, zodat ouders met vertrouwen weloverwogen kunnen kiezen voor een nieuwe oplossing die fair, redelijk en aanvaardbaar is. Niets moet maar als men niets doet, doet men ook iets: de fiscale druk verhoogt en de ouder die de betaalde onderhoudsbijdragen fiscaal in mindering brengt is de pineut.

 Zoeken naar evenwicht is geen conflict. Het is zorg dragen voor wat ooit in vertrouwen is afgesproken.