Enkele kinderpsychiaters zijn van mening dat een week-week-verblijfsregeling voor kinderen jonger dan zes jaar niet zou mogen worden toegepast. Enerzijds stellen zij dat een kind in het eerste levensjaar nood heeft aan één vaste verzorgingsfiguur maar dat het anderzijds belangrijk is dat de ex-partner nauw betrokken blijft bij de verzorging. Ze zijn verder van mening dat een overnachting bij de andere ouder pas aan te raden is vanaf de leeftijd van 2 jaar. Dit heeft tot gevolg dat één ouder zich voor een deel moet opofferen, zegt kinderpsychiater Wellens.

Hoe ouderschap invullen bij scheiding?

In mijn bemiddelingspraktijk komt het inderdaad regelmatig voor dat koppels scheiden met kinderen jongeren dan zes jaar, zelfs jonger dan 1 jaar en zelfs met een kind dat nog niet is geboren. Het overeenkomen van een verblijfsregeling voor kinderen jonger dan 1 jaar levert zelden moeilijkheden op omdat beide ouders ervan overtuigd zijn dat de zorg best aan één ouder toekomt. Wat wel moeilijker is, is de (tijdelijke) regeling van het bezoek aan dit jonge kind. Immers de vader wil de band met het kind onderhouden. Dit leidt dan tot voorlopige maatregelen en een verblijfsregeling waar beide ouders het mee eens zijn dat deze na verloop van tijd wordt herzien.

Intussentijd echter dient de bezoekregeling afgesproken en dat is niet vanzelfsprekend. Immers dit houdt in dat de vader het kind bezoekt in de woning van de moeder, en er enkele uren verblijft of kort met het kind gaat wandelen in de kinderwagen. Het is dus nauwlettend formuleren van een uitgebalanceerde en duidelijke tekst die ook aanvaard wordt door de Procureur én de Rechter.

Voor kinderen die nog niet naar de kleuterschool gaan, wordt ook vaak een specifieke tijdelijke regeling afgesproken. Er geldt dan een duidelijke verblijfsregeling maar zelden wordt een co-ouderschapsregeling afgesproken.

Voorlopige regelingen oplossend

Eén en ander vraagt van beide ouders goede wil en bereidheid om, in het belang van het kind, tot een regeling te komen die "goed" is en waarmee beide ouders vrede hebben. Een regeling die waarborgen biedt voor het behoud van de band van kind met de ouder die het kind niet constant onder de hoede heeft. Voorlopige regelingen gekoppeld aan de leeftijd van de kinderen zijn dan ook oplossend. De scheidende partners komen formeel overeen om de verblijfsregeling aan te passen, op maat van de leeftijd en de ontwikkeling van het kind.

Dergelijke regelingen worden op maat uitgewerkt tijdens de bemiddeling. Heel anders dan de eisende en zelfs opeisende toon die men in de rechtszaal hoort, en die finaal leidt tot een vonnis waarbij de rechter oordeelt wat “het beste is”. Of de wet van 2006 moet aangepast worden? Naar mijn bescheiden mening niet. Wel zijn er gezonde beslissingen nodig die rekening houden met de omstandigheden, met de leeftijd van de kinderen, met de zorg die door wie en in welke mate kan opgenomen worden. Bijkomend is het een voordeel dat in een bemiddeling voorlopige verblijfsregelingen worden afgesproken die "meegroeien" met de leeftijd van de kinderen.

Uit De Standaard

In navolgende artikel van Kaatje De Coninck uit De Standaard van 19 april kan u de volledige tekst lezen. De link naar het artikel vindt u hier http://www.standaard.be/cnt/dmf20140419_01074704

Kinderpsychiaters noemen de huidige wetgeving rond co-ouderschap nefast voor de ontwikkeling van jonge kinderen. Elke week wisselen van woonplaats kan ten vroegste vanaf zes jaar, vinden ze. Eén ouder moet zich opofferen, je kunt een baby niet gelijk verdelen over mama en papa.

‘We zien dingen die ons ongerust maken. Een baby van 2 maanden die zijn borstvoeding moet onderbreken omdat de rechter voor co-ouderschap kiest. Of een grote vakantie die in twee wordt gedeeld, waardoor een kind van 7 maanden een hele maand papa of mama niet ziet.’ Dat schrijven twee eminente kinderpsychiaters, Christine Frisch-Desmarez en de Fransman Maurice Berger in een publicatie op vraag van de Federatie Wallonië-Brussel.

‘Alle wetenschappelijke studies, ondersteund door wat we in onze praktijk zien, wijzen erop dat co-ouderschap voor (zeer) jonge kinderen hun ontwikkeling negatief kan beïnvloeden. We zien kinderen die last hebben van verlatingsangst, depressieve gevoelens, problemen om te slapen, eczeem en agressiviteit.’

Zij doen dan ook een oproep om de wet van 2006, die het gelijkmatig verdeeld verblijf voor kinderen promoot, aan te passen. ‘Een ‘week-week’-regeling mag niet worden toegepast onder de zes jaar’, vinden zij.

Aan Franstalige kant vindt de oproep alvast gehoor: in Brussel kwamen magistraten, kinderpsychiaters en -psychologen samen over de vraag of co-ouderschap wel de beste oplossing is voor de kinderen. Dat hoopt ook WAIMH-Vlaanderen, een affiliatie van de ‘World Association for Infant Mental Health’, binnenkort te kunnen doen. ‘Idealiter zouden we geval per geval moeten kunnen screenen, maar dat kost tijd en geld dat er niet is’, zegt Hilde Seys, bestuurslid en klinisch psychologe bij het Z.O.L Genk.

‘Feit is dat het belang van het kind te weinig aan bod is gekomen in de oorspronkelijke regeling rond co-ouderschap. Het is misschien fijn voor de ouders, maar eigenlijk vraag je te veel van de allerkleinsten’, zegt Seys.

Baby’s moeten zich veilig kunnen hechten, zegt kinderpsychiater Jo Wellens. ‘Dat betekent dat ze weten: als ik ween, kom jij naar mij en zoek jij wat er met mij aan de hand is. Daardoor voelen ze zich veilig en geborgen. In hun eerste levensjaar doen ze dat bij voorkeur met één vaste verzorgingsfiguur, week na week wisselen is nefast voor een baby.’

Daarnaast is het belangrijk dat de ex-partner nauw betrokken blijft bij de verzorging, indien mogelijk een paar keer per week enkele uren langs komt, om dat dan geleidelijk uit te breiden. ‘Een overnachting bij de ander is pas aan te raden vanaf een jaar of 2, wanneer er voldoende taalbegrip is’, aldus Jo Wellens.

Een co-ouderschapsregeling kan, maar moet aangepast blijven aan de leeftijd van het kind. En bij baby’s, zegt Wellens, betekent dat dat één ouder zich voor een deel moet opofferen: ‘Je kan een baby niet gelijk verdelen over mama en papa. Hun tijdsbesef is te kort. Nog 5 nachtjes slapen en je ziet mama. Dat begrip ‘vijf’ gaat letterlijk het verstand van een 3-jarige te boven. Korte periodes met afwisselend contact dus, wat ook best doorloopt in de vakantieperiodes.’

Ouderschapsbemiddeling
Tags: 
Kinderen, Verblijfsregeling, Vechtscheiding, Ouderschap, Co-ouderschap
Categorie: 
Bel of mail voor een afspraak om u te begeleiden om tot een oplossing te komen